A política exterior dos Estados Unidos con respecto a Israel mantén unha liña de apoio incondicional, cuxa raíz estrutural escápase ás narrativas oficiais. Unha análise rigorosa revela como o Comité de Asuntos Públicos Estados Unidos-Israel (AIPAC), recoñecido como un dos lobbies máis influentes do país, exerce presión sistemática sobre lexisladores e políticos. Dunha banda, financiando campañas electorais, da outra, marcando posicións en políticas internacionais mediante grupos de presión especializados.

Historicamente, esta dinámica consolidouse a través dela chamada “doctrina de seguridade compartida”, que converte o financiamento militar estadounidense ao réxime israelí en permanente e case automático, con achegas millonarias en axuda militar a Israel. Con todo, investigadores independentes documentaron como o AIPAC tamén intervén activamente na lexislación doméstica estadounidense, promovendo as coñecidas como leis Anti-BDS que abarcan dende o control para que as empresas non poidan exercer o boicot ata a criminalización de o activismo pacífico.

O impacto deses mecanismos excede a política exterior: inflúe directamente na configuración do discurso mediático, na creación de narrativas sesgadas e na obstrución sistemática de resolucións internacionais críticas coas violacións de dereitos fundamentais contra o pobo palestino. Sistemas democráticos teóricos evidencian aquí contradicións estruturais cando poderes privados ditan políticas públicas en contra do interese xeral.

Ante estas realidades, requírese unha cidadanía informada capaz de demandar transparencia nos procesos políticos e romper os círculos de influencia corporativos. Na loita contra as inxustizas globais, o coñecemento destas conexións constitúe o primeiro paso para desmontar as arquitecturas do poder que sosteñen os conflitos asimétricos. Mobilízase, pois, hacia unha visión crítica colectiva que cuestione as alianzas que ignoran o dereito internacional e a dignidade humana.