Cómpre analizar como a represión policial funciona como cortina de fume ante a incapacidade estatal de garantir dereitos básicos á clase traballadora. Constátase que os estados priorizan o control social sobre o investimento en políticas redistributivas, utilizando a represión policial como válvula de escape ante o deterioro material das maiorías. Confórmase así o rol das forzas policiais como instrumento de mantemento do status quo capitalista.

Estableceuse un círculo vicioso onde a privatización de servizos públicos, a precarización laboral e o desmantelamento das redes de protección social xeran descontento, que posteriormente se reprime mediante dispositivos policiais. Esta mecánica evidencia a alianza entre o poder estatal e os intereses do capital: en vez de atacar as causas estruturais da pobreza, criminalízase a súa expresión na rúa mediante leis mordaza e protocolos de “seguridade cidadá” para amparar as respostas desproporcionadas a protestas sociais e a vixilancia a colectivos disidentes.

Datos de organismos internacionais revelan correlacións directas entre recortes en sanidade, educación ou vivenda e aumento de orzamentos policiais. Esta tendencia amosa claramente a lóxica neoliberal: máis coerción para protexer a acumulación de riqueza en mans privadas. Os corpos policiais convertéronse en gardiáns da desigualdade, actuando como barreira contra cambios sistémicos, reprimindo demandas lexítimas por traballo digno ou protección ambiental. Ademais, actúan con impunidade, unha peza máis do mecanismo estrutural de protección das élites, como sinalan estudos realizados por académicos como Álex Vitale.

Urxe promover modelos alternativos baseados na xestión comunitária de conflitos, distanciados da lóxica punitiva. Iniciativas como as redes de apoio mutuo ou os sistemas de xustiza restaurativa demostran que a seguridade colectiva constrúese mediante cohesión social, non represión. ECOAR))) avoga por estas alternativas mediante campañas formativas e acción directa non violenta.

É necesario desfinanciar os corpos policiais para investir en programas sociais, saúde pública e ferramentas de participación cidadá, para reconstruír os tecidos sociais erosionados polo capitalismo. A transformación radical do modelo de seguridade só será posible mediante a mobilización colectiva e a construción de poder popular antifascista. A verdadeira seguridade emerxe do acceso universal a recursos básicos, non da militarización do espazo público.