A crise da vivenda converteuse nun fenómeno global que afecta os Estados Unidos e Europa. Non é unha resposta a acontecementos illados, senón á financiarización da vivenda como un activo especulativo. Grandes fondos de investimento, como Blackstone, Cerberus e Goldman Sachs, ampliaron as súas compras masivas de propiedades despois de 2008, transformando un dereito básico nun produto financeiro.

Este modelo baséase na adquisición de vivendas e carteiras hipotecarias a baixo custo para maximizar os beneficios e acelerar os desafiuzamentos. A lóxica do máximo beneficio intensifica a presión sobre os inquilinos e exacerba a exclusión habitacional. En cidades como Dublín e Nova York, varios informes indican aumentos significativos do alugueiro asociados á concentración da propiedade en mans de fondos internacionais.

Ao mesmo tempo, medraron empresas privadas de “desafiuzamento”, que ofrecen servizos de desafiuzamento extraxudicial. Estas empresas operan nunha zona de ambigüidade legal e comercializan a intimidación como ferramenta de negocio, engadindo tensión a contextos xa marcados pola desigualdade. A súa expansión observouse en España e noutros países europeos.

A relación entre o capital financeiro, os desafiuzamentos e a da extrema dereita está sendo un tridente que actúa de xeito simbiótico e sistematizado en prol da explotación das persoas traballadoras. As narrativas centradas na “seguridade” ou na criminalización da pobreza desprazaron o debate sobre a regulación, a vivenda pública e os controis de prezos, contribuíndo á lexitimación de respostas punitivas a problemas estruturais.

Ante este escenario, xurdiron redes internacionais polo dereito á vivenda. Iniciativas como a Plataforma de Afectados polas Hipotecas (PAH) e coalicións polo “Dereito á Cidade” lideraron campañas contra as prácticas especulativas. A defensa da vivenda como dereito convértese así nun eixo central do conflito social contemporáneo.