A crise de acceso á vivenda en Europa está vinculada á acción de grandes corporacións e fondos de investimento. Estas entidades transnacionais transforman a vivenda en un activo financeiro, inflando prezos e limitando a oferta, o que erosiona o dereito a un fogar digno en múltiples estados membros.
Un exemplo destacado é a investigación da Fiscalía Europea (EPPO) sobre a venda de 23 edificios da Comisión Europea en Bruxelas. A operación, valorada en preto de 900 millóns de euros e pechada en 2024, foi sinalada polo Tribunal de Contas Europeo por irregularidades: a sociedade estatal belga “SFPIM” foi o único licitador e presentou a súa oferta antes de que se abrise a poxa. Os rexistros en oficinas da Comisión en febreiro de 2026 resaltan a falta de transparencia na xestión do patrimonio público.
En Malta, a presión dos grandes promotores sobre o poder político tamén é evidente. A Asociación de Promotores (MDA) foi acusada de tentar intimidar o goberno para frear proxectos de vivenda asequible e de recibir terreos públicos en condicións vantaxosas, prácticas que reducen o parque de vivenda pública e alimentan a especulación.
Nos Países Baixos, as transaccións opacas limitan o acceso á vivenda. O protocolo de poxas proposto pola asociación NVM permite que só o axente vendedor coñeza todas as ofertas, un sistema que asociacións de consumidores denuncian como manipulable. Xunto coa reconversión de vivendas en alugueiros turísticos, estas prácticas encarecen o acceso á vivenda.
O impacto sobre a poboación é significativo. Segundo Eurostat, os prezos da vivenda na UE aumentaron preto dun 60% desde 2010, e case un 10% dos europeos destina máis do 40% dos ingresos ao fogar. A Comisión Europea prepara un plan para combater a especulación, abordando a financeirización do sector e evitando prácticas “egoístas”, segundo declarou o comisario Dan Jørgensen.
Fontes:
