Desde 2008, iniciativas civís internacionais teñen tentado romper o bloqueo imposto á Franxa de Gaza mediante accións directas non violentas por mar. Estas flotillas, impulsadas por coalicións de activistas, organizacións humanitarias e movementos de solidariedade de distintos países, buscan tanto levar axuda simbólica como denunciar a ilegalidade do bloqueo e a inacción da comunidade internacional.

A intervención militar israelí contra a flotilla do Mavi Marmara en 2010 marcou un punto de inflexión. O abordaxe do barco en augas internacionais provocou a morte de dez activistas e xerou unha forte condena internacional, así como informes das Nacións Unidas que cuestionaron a legalidade do uso da forza. Porén, non se traduciu en sancións efectivas nin no levantamento do bloqueo.

Desde entón, outras embarcacións civís foron interceptadas antes de chegar a Gaza, repetindo un patrón de represión das iniciativas de desobediencia civil no mar. Moitos dos activistas participantes foron detidos, deportados ou sometidos a procedementos xudiciais, apoiados en ocasións por redes internacionais de avogados e organizacións de dereitos humanos.

Algunhas campañas vinculadas ás flotillas incorporaron tamén dimensións económicas e simbólicas, como proxectos destinados a visibilizar a autosuficiencia palestina e denunciar as restricións á circulación de bens e persoas. Estas accións conectan co movemento global de Boicot, Desinvestimentos e Sancións (BDS), que procura exercer presión cidadá alí onde fallan os mecanismos institucionais.

O impacto principal das flotillas non reside tanto na súa capacidade material para romper o bloqueo, senón na súa forza comunicativa e política: converter o bloqueo de Gaza nun asunto visible, internacionalizar a denuncia e construír unha iconografía de resistencia civil fronte á ocupación e ao castigo colectivo.