A ocupación marroquí do Sáhara Occidental configura unha violación prolongada do dereito internacional, con Francia desempeñando un papel estratéxico como aliado político e económico de Marrocos. Analízase aquí como o Estado francés, mediante o seu veto no Consello de Seguridade da ONU e os seus acordos comerciais con Rabat, perpetúa o sufrimento do pobo saharaui.

Documentáronse operacións empresariais francesas na explotación ilegal de recursos naturais do territorio ocupado, especialmente fosfatos e pesca, en clara contravención das sentenzas do Tribunal de Xustiza da UE. Esta dinámica ilustra a alianza neocolonial que prioriza intereses xeopolíticos fronte á lexitimidade do Frente Polisario e ao referendo de autodeterminación pendente desde 1991.

En paralelo, obsérvase o apoio táctico de París á militarización do muro marroquí, con vendas de armamento e asistencia en intelixencia que fortalece a represión nos territorios ocupados. Esta política contradí declaracións formais sobre dereitos humanos e evidencias de crimes documentadas por organizaciones como Amnistía Internacional.

Ao anterior, podemos engadir o papel doutras potencias como España, antiga potencia colonial, que mantén unha complicidade estrutural baixo o pretexto da “neutralidade activa”. A súa connivencia materialízase en acordos enerxéticos e de seguridade, en especial o gasoduto Magreb-Europa e a cooperación fronteiriza, que reforzan intereses corporativos en detrimento dos dereitos saharauís. Estados Unidos e a Unión Europea complementan este eixe de opresión mediante tratados comerciais que lexitiman a explotación do territorio ocupado, mentres silencian as violacións sistemáticas. Esta rede de alianzas transnacionais desenmascara unha arquitectura imperial onde o capital transnacional e os estados do norte global subvencionan a ocupación mediante diplomacia extractivista, coordinando desinformación mediática e sabotaxando calquera iniciativa real de autodeterminación.

A responsabilidade histórica exixe presión internacional para romper esta complicidade. Coñecer estes mecanismos é fundamental para desmontar narrativas de neutralidade e activar redes de resistencia solidaria coa loita saharaui, en liña co compromiso anticolonial que articula accións globais pola xustiza.