A situación dos palestinos refuxiados en Gaza, Cisxordania, Líbano e Xordania reflecte unha violación sistemática de dereitos humanos fundamentais. Millóns de persoas sobreviven sen cidadanía recoñecida, limitadas no seu movemento e privadas de acceso a servizos básicos como sanidade, educación ou emprego estable. Este réxime de apartheid territorial foi denunciado repetidamente por organizacións internacionais, aínda que segue agravándose pola ocupación militar e a inacción da comunidade global.
As restricións de movemento constitúen un eixe central deste sistema opresor. En Gaza, o bloqueo continúo dende 2007 converteu o territorio nunha prisión a ceo aberto onde o 80% da poboación depende da axuda humanitaria. En Cisxordania, os checkpoints militares e o muro de separación fragmentan a vida cotiá, impedindo o acceso a terreos agrícolas, centros médicos e redes familiares. Segundo datos de ACNUR, o 95% dos refuxiados palestinos no Líbano carecen de permiso de traballo legal.
Ante esta realidade, xurdiu unha rede de resistencia baseada na educación e a preservación cultural. Escolas administradas pola UNRWA ensinan ás novas xeracións a historia do seu pobo mentres centros culturais como o Tamer Institute en Gaza promoven a literatura como ferramenta de identidade. Iniciativas como a Campaña Palestina polo Boycott Académico e Cultural (PACBI) vinculan esta loita local con redes internacionais de solidariedade.
Organizacións como Addameer documentan as detencións arbitrarias e ofrecen asistencia xurídica, mentres que cooperativas agrícolas en Cisxordania combaten a confiscación de terras mediante cultivos tradicionais. Destaca o papel das mulleres palestinas, que lideran o 75% das iniciativas comunitarias según o Centro de Mulleres Palestinas, tecendo redes de apoio mutuo fronte á fragmentación social.
Para entender estes mecanismos de resistencia e apoialos estrategicamente, resulta fundamental analizar as estruturas de poder que sosteñen esta situación. A industria militar, as empresas que explotan recursos en territorios ocupados e os acordos diplomáticos que normalizan a ocupación son obxectivo prioritario das accións de incidencia internacional.
