A financeirización da vivenda intensifícase a nivel global nun contexto de cambios nos tipos de xuro e retorno do capital ao sector inmobiliario residencial. A vivenda consolídase así como activo financeiro estratéxico, afastándose progresivamente da súa función social como ben básico de acceso universal.
A estrutura do mercado mostra unha crecente concentración da propiedade. Estudos recentes indican que os pequenos propietarios (cunha ou dúas vivendas) aínda representan arredor da metade do total en países como o Reino Unido, pero só concentran unha minoría dos alugueiros. Pola contra, os grandes tenedores con cinco ou máis inmobles controlan case a metade dos contratos de arrendamento. Nos Estados Unidos, os investidores institucionais e corporativos superan xa o 6% das compras de vivenda, con porcentaxes máis elevadas en áreas urbanas concretas, o que evidencia unha presión crecente sobre o acceso á vivenda.
Neste contexto destaca o caso de Amancio Ortega a través de Pontegadea, un dos maiores patrimonios inmobiliarios privados do mundo. O seu grupo controla unha carteira estimada en máis de 20.000 millóns de euros, con arredor de 200 propiedades distribuídas en máis dunha ducia de países. A estratexia baséase na reinversión de dividendos e na compra ao contado, con baixa débeda, o que lle permite competir con vantaxe fronte a outros actores financeiros máis endebedados e acelerar a acumulación de activos inmobiliarios de alto valor.
A expansión dos fondos de investimento e grandes xestoras internacionais reforza esta tendencia. Vehículos como os REITs e os fondos de capital privado incrementan a súa presenza no mercado residencial e comercial, priorizando a rendibilidade financeira sobre a función social da vivenda. Esta dinámica contribúe a unha maior presión sobre prezos e alugueiros, ao tempo que reduce o peso relativo dos pequenos propietarios e incrementa a concentración da propiedade en estruturas corporativas cada vez máis complexas.
