Terceira parte da serie de artigos sobre Ceuta, composta pola Parte I: a crise humanitaria e a Parte II: as causas xeopolíticas.
Tres meses despois da grave crise humanitaria en Ceuta, na que 142 persoas perderon a vida, miles de persoas migrantes seguen nas rúas da cidade sen recibir atención, en situación de apartheid e sen teren onde descansar, xa que os asentamentos nas praias foron desaloxados sen ofrecerlles ningunha alternativa. O Estado Español está a levar a cabo unha política de desgaste, violencia e expulsión forzosa cara ao Marrocos.
Grupos como Border Resistance, Apoyo Mutuo Ceuta, No name Kitchen e a Asociación Elín documentaron e denunciaron estas violacións sistemáticas dos dereitos humanos en Ceuta. Os máis de 100 testemuños que recolleron son arrepiantes: as persoas migrantes relatan como a policía e o exército as perseguiron, acosaron, agrediron física e psicoloxicamente, humillaron e mesmo lles roubaron as súas pertenzas. O obxectivo parece ser que estas persoas non atopen outra saída que regresar ao Marrocos e que estes regresos se presenten como «retornos voluntarios». Polo seu traballo de documentación e atención ás persoas nas rúas, Non Name Kitchen e Apoio Mutuo Ceuta foron criminalizados e perseguidos.
Hai unha semana fíxose público un vídeo no que se vía como militares lle daban labazadas a persoas migrantes aparentemente menores de idade. A situación das persoas menores de idade en Ceuta é moi grave: moitas son trasladadas pola forza ao Marrocos, prodúcense cambios constantes nos procedementos de acollida e denunciáronse casos de violencia física e psicolóxica nos centros de menores. Isto constitúe unha clara vulneración da lexislación de protección das persoas menores de idade e da infancia.
Cómpre salientar tamén a situación das persoas solicitantes de asilo: o Ministerio do Interior está a devolver ao Marrocos persoas solicitantes de asilo que tiñan autorizada a súa permanencia no Estado Español. Moitas destas persoas proceden de países en guerra, como o Sudán, e, ao seren devoltas ao Marrocos, sofren malos tratos e violencia e quedan abandonadas no deserto.
A situación das persoas LGBTQIA+ é especialmente grave e urxente: moitas das súas solicitudes de protección e acollida son ignoradas, o que deixa na rúa un colectivo perseguido e vulnerable. Ademais, recolléronse testemuños sobre tratos humillantes nos Centros de Estancia Temporal de Inmigrantes (CETI), así como sobre agresións físicas e máis roubos das súas pertenzas e dos seus teléfonos móbiles por parte das autoridades. Se son deportadas ao Marrocos, estas persoas arríscanse a sufrir penas de prisión.
Por se isto fose pouco, recentemente o Goberno español endureceu aínda máis a súa política migratoria cunha nova Lei de asilo que axiliza os prazos e dificulta o proceso, así como cunha modificación da Lei de estranxeiría, en consonancia co novo Pacto Europeo de Migración e Asilo. O que acontece en Ceuta é consecuencia de séculos de colonización e imperialismo e dunha necropolítica fronteiriza na «Europa fortaleza». Non podemos seguir normalizando o que acontece nin mirar para outro lado. A revolución será antirracista ou non será.
